A ovella chámase cientificamente Ovis aries L. Xa saben todos vostedes que Aries (o Carneiro) é o símbolo, a falar do horóscopo, dos nados entre o 21 de marzal e o 20 de abril. Símbolo que simplificado se representa co gamma grego. A ovella (coa serpe, xa ora) é se cadra máis vella que o […]
Cecais por mor de esquecidos receios, tamén se lle chamou Perilla a este queixo que, sobor de todo, na súa forma, lembra o peito dalgunha muller nova. Asegún a Orde de marzo do ano 1992, este queixo ten Denominación de Orixe que abrangue, xeográficamente, a totalidade da Comunidade Autónoma Galega. É un queixo de leite
Queixo Tetilla (D.O.) Read More »
As verzas galegas, de nome científico Brassica oleracea, non son nin repolos, nin nabizas, nin grelos. Exceptuando os enxofrados repolos, o resto das verduras citadas sonvos susceptibles de seren utilizadas no chamado “Caldo galego”. Algúns cociñeiros, nembargantes, inclúen o repolo nese grupo, pero nós, sen menosprecialo, e usalo cando no haxa outra verdura axeitada, decidimos
Así se chama o “Pagellus bogaraveo” (Brünnich), ou “P. centradontus“, que non debemos confundir coa breca, bica ou pica “P. erythrinus” (Linneo), ou co aligote ou pancho picudo “P. acarne” (Risso). Na cousa dos nomes respeto moito como naturalistas a Linneo (xa ora) e mesmo a Risso, un francés traballador que estudiou os peixes a
A xarda (ou cabala) é o peixe azul chamado Scomber scombrus L. Polo nome, que en latín significa “escombro”, non paresce que se lle teña moito aprezo, o que é inxusto porque unhas xardas ó forno, cun pouco de limón despois, son moi saborosas e tamén, dende fai pouco tempo, limpas e escachadas se comen
Coido que non hai ninguén que non comera algunha vez un destes peixes: ou fritidos, ou como anchoa enlatada, ou en vinagre, ou no prato enxebre que chamamos “Picaracha”, que ten o incomenente de que endexamais abonda e que constitúe un dos grandes monumentos culinarios da Humanidade. Decátense de que escribín o seu nome cun
O boi bravo (Calappa granulata) é un cangrexo desemellante a todos. En Galicia é un cangrexo autóctono galego… polo de agora, ata que veña conxelado de algures. Entón, será chegada a hora de estremar entre tódalas subespecies que poida haber. Pode chegar a ter ata dezaséis centímetros de anchura de carcasa, sendo de dez centímetros
Falando deste crustáceo, coma de calquera outro, ou do marisco en xeral, os nomes casteláns son, cáseque sempre, os mesmos que os galegos, ou moi parellos. Por exemplo, a lagosta. A lagosta galega, das augas limpas do Atlántico, é o palinurus vulgaris ou elephas pero, xa ora, a lagosta non se pode pedir así nun
O “longueirón” é curmán da navalla (pola forma parella que ten con ela, vexan vostedes o artigo “navalla“) pero vive soterrado na area fina a unha meirande profundidade que o seu parente, ata varias decenas de metros, e soe collerse con fisgas ou angazos remolcados. A súa forma é coma a da navalla, pero o
A pescada é o Merluccius merluccius (Linnaeus) aludindo á voracidade do lucio de río, e haina en todas partes da mar oceana, nunha e noutra beira do Atlántico, no Mediterráneo e no Pacífico, con pequenas variacións morfolóxicas entre elas. En Galicia chámase “pescada” ou “pixote” cando é adulta, “pescadilla” cando aínda non chega, e “carioca”
