A abelá é o froito da abeleira ( o nome máis costumado) ou abelaneiro. A Corylus avellana L. é unha arbre autóctona, aínda que non exclusivamente de Galicia, porque hai aveleiras en toda Europa e chegan á Asia mediterránea. En Galicia poden aparescer illadas pero, a miudo, forman pequenas fragas de arbres, cáseque arbustos, que […]
No mundo dos túnidos, coma son o noso bonito do Norte, a xarda, a albacora e especies afíns sempre, xalundes, de grande interés económico formando parte de capturas tradicionais, o atún da nome á familia. A falar en concreto do voraz atún (Thunnus thynnus L.) diremos que é un peixe migrador e peláxico que, por
Verba derivada do grego “rhadamnos” que significa renovo. Entre as plantas da familia das ericáceas, na meirande parte dos xéneros, o ovario é súpero, e entón o froito é capsular coma, por exemplo, no rododendro e nas carqueixas que ben coñecemo-los galegos. Somentes en raras especies o froito é unha baga ou unha drupa, coma
Os meixóns, un dos productos típicos de Galicia agachan o misterio da súa bioloxía. Son meixóns, sí, cando chegan as nosas costas, das que sairon as súas nais, e ás que volven sn saberen por qué nen cómo, pero para constituir un prato típico das costas galegas coma primeiras receptoras das que consiguen atravesa-lo Atlántico,
A androlla, que así chaman nalgures á tripa grosa do porco, é o nome dun embutido gorentoso que lembra ó botelo ou botillo de El Bierzo, e verdadeiramente, o mexunxe co que se enche a tripa grosa para face-la androlla, é practicamente o mesmo que o que se usa para face-lo botelo, agás que para
Androlla – Pedro Prez Read More »
Os feixóns son reniformes e de distintas cores asegún as variedades. Tamén teñen moitos nomes: ervellas, fabeiras, feixoeiros, xudías e outros máis. Os feixóns coñecéronse de sempre, pero os chegados de América remataron impoñéndose. Non hai que confundir o feixón coa faba anque se faga a miudo. A faba, tamén moi cultivada, é a Vicia
Chámase así á Venerupus ( ou Venus) decussata. É unha especie bivalba, máis ou menos ovalada, co umbo na metade superior da cuncha. Cando na última guerra mundial os aliados afundiron un petroleiro nas costas próximas a Sta. Marta de Ortigueira, violando o espacio español, recolleuse unha boa parte do petróleo e eu fun u
É a chamada Venerupis pullastra, e ten unha grande semellanza coa ameixa fina. As amas de casa, comparando prezos, inclínanse a miudo por esta ameixa e non pola fina. A diferencia entre unha e outra, é que a “babosa” é máis pequena, ademais de outras diferencias morfolóxicas no estriado e por seren máis alongadas. En
A xarda (ou cabala) é o peixe azul chamado Scomber scombrus L. Polo nome, que en latín significa “escombro”, non paresce que se lle teña moito aprezo, o que é inxusto porque unhas xardas ó forno, cun pouco de limón despois, son moi saborosas e tamén, dende fai pouco tempo, limpas e escachadas se comen
Coido que non hai ninguén que non comera algunha vez un destes peixes: ou fritidos, ou como anchoa enlatada, ou en vinagre, ou no prato enxebre que chamamos “Picaracha”, que ten o incomenente de que endexamais abonda e que constitúe un dos grandes monumentos culinarios da Humanidade. Decátense de que escribín o seu nome cun
