A abelá é o froito da abeleira ( o nome máis costumado) ou abelaneiro. A Corylus avellana L. é unha arbre autóctona, aínda que non exclusivamente de Galicia, porque hai aveleiras en toda Europa e chegan á Asia mediterránea. En Galicia poden aparescer illadas pero, a miudo, forman pequenas fragas de arbres, cáseque arbustos, que […]
No mundo dos túnidos, coma son o noso bonito do Norte, a xarda, a albacora e especies afíns sempre, xalundes, de grande interés económico formando parte de capturas tradicionais, o atún da nome á familia. A falar en concreto do voraz atún (Thunnus thynnus L.) diremos que é un peixe migrador e peláxico que, por
Verba derivada do grego “rhadamnos” que significa renovo. Entre as plantas da familia das ericáceas, na meirande parte dos xéneros, o ovario é súpero, e entón o froito é capsular coma, por exemplo, no rododendro e nas carqueixas que ben coñecemo-los galegos. Somentes en raras especies o froito é unha baga ou unha drupa, coma
Os meixóns, un dos productos típicos de Galicia agachan o misterio da súa bioloxía. Son meixóns, sí, cando chegan as nosas costas, das que sairon as súas nais, e ás que volven sn saberen por qué nen cómo, pero para constituir un prato típico das costas galegas coma primeiras receptoras das que consiguen atravesa-lo Atlántico,
A androlla, que así chaman nalgures á tripa grosa do porco, é o nome dun embutido gorentoso que lembra ó botelo ou botillo de El Bierzo, e verdadeiramente, o mexunxe co que se enche a tripa grosa para face-la androlla, é practicamente o mesmo que o que se usa para face-lo botelo, agás que para
Androlla – Pedro Prez Read More »
Os feixóns son reniformes e de distintas cores asegún as variedades. Tamén teñen moitos nomes: ervellas, fabeiras, feixoeiros, xudías e outros máis. Os feixóns coñecéronse de sempre, pero os chegados de América remataron impoñéndose. Non hai que confundir o feixón coa faba anque se faga a miudo. A faba, tamén moi cultivada, é a Vicia
Chámase así á Venerupus ( ou Venus) decussata. É unha especie bivalba, máis ou menos ovalada, co umbo na metade superior da cuncha. Cando na última guerra mundial os aliados afundiron un petroleiro nas costas próximas a Sta. Marta de Ortigueira, violando o espacio español, recolleuse unha boa parte do petróleo e eu fun u
É a chamada Venerupis pullastra, e ten unha grande semellanza coa ameixa fina. As amas de casa, comparando prezos, inclínanse a miudo por esta ameixa e non pola fina. A diferencia entre unha e outra, é que a “babosa” é máis pequena, ademais de outras diferencias morfolóxicas no estriado e por seren máis alongadas. En
Falando deste crustáceo, coma de calquera outro, ou do marisco en xeral, os nomes casteláns son, cáseque sempre, os mesmos que os galegos, ou moi parellos. Por exemplo, a lagosta. A lagosta galega, das augas limpas do Atlántico, é o palinurus vulgaris ou elephas pero, xa ora, a lagosta non se pode pedir así nun
O “longueirón” é curmán da navalla (pola forma parella que ten con ela, vexan vostedes o artigo “navalla“) pero vive soterrado na area fina a unha meirande profundidade que o seu parente, ata varias decenas de metros, e soe collerse con fisgas ou angazos remolcados. A súa forma é coma a da navalla, pero o
