A sardiña xa morreu e fórona soterrar, vintecinco palanquíns un crego e un sancristán. Co enterro da sardiña rematan as festas do Carnaval, antes da ríxida Cuaresma. As cancións de despedida son variadas, e a posta enriba foi elexida ó chou. Hoxe non teñen xa o propósito anticlerical que tiñan noutros tempos. É un día […]
O choco ( a Sepia officinalis L.) é un cefalópodo decápodo coma o calamar, pero máis gordecho. Ademáis de media ducia de parentes, ten oito brazos arrodeando a boca en pico, e dous tentáculos longos. Pode medir ata corenta centímetros de longo. Noutros tempos, cando había moitos chocos pequerrechos nas augas das praias, podíanse coller
Pódese dicir que a Torta de Mondoñedo ten de todo, ou pouco menos. Xa que logo, é de non doada feitura porque, asegún a altura á que estemos comendo nela, ten un sabor ou ten outro, porque ten unhas cousas ou ten outras. Coido que nesta variedade radica o seu meirande feitizo. Ademais da súa
Torta de Mondoñedo Read More »
A “cigala”, que en Galicia chámase tamén nalgures “langostiño”, é o que Linneo bautizou co nome de “Nephrops Norvegicus“. O nome alude a que ten os ollos rileformes, ou sexa, en forma de riles, e o apelido a que foi atopada en Noruega, e alí estudada, por primeira vez. De ata 25 centímetros de lonxitude
Defínese coma mel a sustancia visguenta, amarelada e moi doce (a máis de posuír outras propiedades extraordinarias e, inclusive, medicinais) que producen as abellas, transformando no seu estómago o néctar que extraen das flores, e volvéndoo pola boca para encher con el os favos, formando panais, para que sirva de mantenza ás súas crías. Estes
Mel de Galicia (I.X.P.) Read More »
A terneira (cuxa ou vitela) galega ten unha Indicación Xeográfica protexida. Endemáis de por ser un producto típico galego, convén falar dela porque a carne de vitela galega é allea a todo o batifundio que xurdiu coa cousa das vacas tolas que, endexamais en Galicia, onde somentes se vende a carne de terneira ou, se
Tenreira galega (I.X.P.) Read More »
A etiqueta que acompaña á garafiña do aceite di: VAL DE QUIROGA Aceite de oliveira virxe de produción artesana. “Os romans trouxeron de lonxanas terras o cultivo da oliveira ó val de Quiroga. A tradizón mantívose ó longo dos séculos a pesares de que o insurreito Reino de Galiza fose castigado polos Reis Católicos coa
Aceite virxe de Quiroga Read More »
Imos falar un pouquiño do Cancer pagurus L., unha sorte de cangrexo decápodo que, cós anos, pode chegar a medir vinte centímetros de longo por trinta de ancho, con tres quilos ou un pouco máis de peso: é un cangrexo “apaisado”. A súa cor vai de rosácea a parda asegún a data da última muda
Os galegos chamamos Lumbrigante, ou Lubrigante, ó Homarus vulgaris ou Homarus gammarus; e tamén chamámoslle Lubricante, coma en Cantabria. O uso do nome castelán Bogavante é, tamén, moi común en toda Galicia. A súa carne maciza, sabrosa, e que sempre abonda dentro do seu caparazón subcilíndrico fai chorar ás almas sensibles como a miña. Non
Cientificamente o Marolo chámase Cardium tuberculatum. Este nome e semellante ó que lle dan en Italia de “cuore tuberculato”. O Marolo ten unha cuncha equivalva, e moi forte, coa cima no centro. As valvas teñen máis de vinte costelas, saíntes e con espiñas romas nas marxes. A charnela, articulación das valvas dos moluscos acéfalos, ten
