Pódese dicir que a Torta de Mondoñedo ten de todo, ou pouco menos. Xa que logo, é de non doada feitura porque, asegún a altura á que estemos comendo nela, ten un sabor ou ten outro, porque ten unhas cousas ou ten outras. Coido que nesta variedade radica o seu meirande feitizo. Ademais da súa […]
Torta de Mondoñedo Read More »
A Torta de Portomarín, da provincia de Lugo, é un bó postre, e senta moi ben nunha merenda acompañada dunha chiculatada. Descoñécense as orixes, pero se sabe que xa a facían no século dezaoito. É unha torta de paladar fino que, sobor dunha base de follado nun molde que ha ir ó forno, engádese a
Torta de Portomarín Read More »
Coma en cáseque tódalas partes do mundo (ou a lo menos naquelas onde teñan algo que comer) fanse en Galicia os chamados “prebes“, “pebres“, ou “mollos” (coma se nomean tamén en portugués) ou, sinxelamente, “salsas” tradicionais. Para nós, xa que logo, os prebes sonvos adubos líquidos, feitos especialmente a partiren de herbas tradicionais que atopamos
A “cigala”, que en Galicia chámase tamén nalgures “langostiño”, é o que Linneo bautizou co nome de “Nephrops Norvegicus“. O nome alude a que ten os ollos rileformes, ou sexa, en forma de riles, e o apelido a que foi atopada en Noruega, e alí estudada, por primeira vez. De ata 25 centímetros de lonxitude
Defínese coma mel a sustancia visguenta, amarelada e moi doce (a máis de posuír outras propiedades extraordinarias e, inclusive, medicinais) que producen as abellas, transformando no seu estómago o néctar que extraen das flores, e volvéndoo pola boca para encher con el os favos, formando panais, para que sirva de mantenza ás súas crías. Estes
Mel de Galicia (I.X.P.) Read More »
A terneira (cuxa ou vitela) galega ten unha Indicación Xeográfica protexida. Endemáis de por ser un producto típico galego, convén falar dela porque a carne de vitela galega é allea a todo o batifundio que xurdiu coa cousa das vacas tolas que, endexamais en Galicia, onde somentes se vende a carne de terneira ou, se
Tenreira galega (I.X.P.) Read More »
A etiqueta que acompaña á garafiña do aceite di: VAL DE QUIROGA Aceite de oliveira virxe de produción artesana. “Os romans trouxeron de lonxanas terras o cultivo da oliveira ó val de Quiroga. A tradizón mantívose ó longo dos séculos a pesares de que o insurreito Reino de Galiza fose castigado polos Reis Católicos coa
Aceite virxe de Quiroga Read More »
Imos falar un pouquiño do Cancer pagurus L., unha sorte de cangrexo decápodo que, cós anos, pode chegar a medir vinte centímetros de longo por trinta de ancho, con tres quilos ou un pouco máis de peso: é un cangrexo “apaisado”. A súa cor vai de rosácea a parda asegún a data da última muda
Os galegos chamamos Lumbrigante, ou Lubrigante, ó Homarus vulgaris ou Homarus gammarus; e tamén chamámoslle Lubricante, coma en Cantabria. O uso do nome castelán Bogavante é, tamén, moi común en toda Galicia. A súa carne maciza, sabrosa, e que sempre abonda dentro do seu caparazón subcilíndrico fai chorar ás almas sensibles como a miña. Non
Cientificamente o Marolo chámase Cardium tuberculatum. Este nome e semellante ó que lle dan en Italia de “cuore tuberculato”. O Marolo ten unha cuncha equivalva, e moi forte, coa cima no centro. As valvas teñen máis de vinte costelas, saíntes e con espiñas romas nas marxes. A charnela, articulación das valvas dos moluscos acéfalos, ten
