Da torta de Santiago, que axiña cumprirá dous séculos, se non os fixo xa (¡quén lla dera ós primeiros pelegríns!), podemos dici-lo fundamental: que leva a cantidade xusta de améndoa, que lle da ó interior esa cor marela torrada característica, e o seu sabor intenso. Despois xa se sabe: uns pensan que debería levar máis […]
Torta de Santiago (I.X.P.) Read More »
O noso “bonito” (o Thunnus alalunga de Xosé Bonnaterre, sacerdote e naturalista francés) é o túnido de carne máis branca e celmosa de todos eles, e é unha das primeiras especies, en importancia, dentro da economía pesqueira galega, tendo en conta a pesca de altura ( en augas comunitarias, có atún e peixe espada, e
Bonito do Norte – Atún branco Read More »
En realidade, dicir “Pan de broa” é o mesmo que dicir “Pan de pan” porque “broa” deriva da verba céltica “bron”, que significa “pan”. A broa é o pan feito con fariña de millo, e abonda con dicir broa para sabermo-lo que é sen engadir “pan”. Outra cousa é cando para face-la broa se lle
O naturalista francés Don Xoan Bautista de Monet, Cabaleiro de Lamarck, autor da teoría transformista (eso de que “a función crea o órgano”, que despois se fixa pola herdanza) chamou á alongada Lura ou Chipirón dos mares galegos, “Loligo Vulgaris”. O de Loligo está xustificado porque era como se chamaba en latín. O de Vulgaris
O Caldo Galego é a máis importante ferramenta alimenticia, co pan e o leite, que mantiveron a Galicia ó longo dos séculos. As outras dúas comidas tradicionais, que foron e son o lacón con grelos e o cocido galego, estiveron presentes pero en datas especiais. Inda que corresponda ó século pasado, non hai tantos anos
A centola (Maja squinado) é coma unha araña lixeiramente ovoide, enorme, e de caparazón vermello, forte e calcáreo. Pola banda máis estreita, onde ten a boca, ten un par de pinzas fortes de tres artellos e, simetricamente, veñen outros catro pares de uñas artelladas. Tódolos apéndices están cheos de carne, así coma todo o corpo
O chourizo é, se cadra, o embutido de porco máis común, non somentes en Galicia, senón en toda a Península e outros moitos países. O chourizo non é outra cousa que un pedazo curto de tripa fina chea de carne de porco picada (canto mellor sexa, mellor), ben enzorzada e, despois, curada ó fume. Xa
Coido que o pobo galego mantívose ó longo da historia, e da prehistoria, gracias ó caldo e ó leite. Vencellado ó caldo está, xa ora, o porco, parente do xabarín… e dalgúns máis. Se vostedes piden nun restaurante un prato de caldo (prato humilde que non se atopa doadamente) verá que ten patacas, cortadas e
Pataca de Galicia (I.X.P.) Read More »
A orixe de todas estas verduras, que son unha mesma, é o nabo (Brassica napus), que coma dí o P. Merino, é unha pranta anual ou bienal, con talo rexo ata un metro e máis de altura. Para describir as suculentas follas o mellor e velas e comelas. As follas tenras do nabo cando empezan
Grelos de Galicia (I.X.P.) Read More »
A Castaña (en portugués Castanha, Chatâigne ou Marron en francés, e en alemán Kastanie) é o froito do castaño, pechado nunha envolta espiñenta, verde, chamada ourizo. Sonvos as castañas de forma acorazonada e de cór caoba. Dentro do ourizo poden atoparse unha, dúas ou tres unidades. En Francia, cando somentes se atopa unha, chámanlle “marron”.
Castaña de Galicia (I.X.P.) Read More »
