O Cocido Galego é na nosa terra o prato do inverno por excelencia. É un prato sinxelamente maxistral. A crítica que se lle fai, sobor de todo por aqueles que non o cataron, é de que non se lle botan máis cousas porque non caben. Non viron o pote. Esto é o mesmo que criticar […]
Dende o invento da cerámica no Neolítico e Idade do Bronce, e o uso do torno para moldar, que se sitúa dous mil anos antes da nosa Era, a Humanidade puido cocer e, cando soubo facelo aplicándoo ós alimentos, naceron os “cocidos”, nome xenérico dun prato que existe en todo o mundo, feito de mil
Non hai moito tempo (agosto do 2002) vendeuse na lonxa de Ribeira un congro de trinta quilos de peso e dous metros e dezasete centímetros de lonxitude. Dende logo daba a medida legal que é de 58 centímetros. Como nota curiosa para cando pase o tempo, deixemos constancia de que se vendeu a 4,40 euros
O “Chocolate á taza” noméase, tamén, “Chocolate para facer” que é o nome máis axeitado, porque non se comen crúas as rectangulares tabuletas de chocolate que teñen de medio a un kilo de peso, inda que o normal é que sexan de cuarto kilo. O chocolate para facer que hoxe temos non se parece en
Ós amorodos chamounos Linneo “Fragaria vesca”, da familia das Rosáceas. Linneo era un namorado das propiedades dos amorodos, e cunha dieta deles sanou da podagra de que adoecía. O de “Fragaria” ven de “fragans”, fragancia. E en verdade que os amorodos cheiran moi ben pero, ademais, os carpóforos cónicos son dunha atractiva cor bermella. E que
Amorodos e amorodos grandes Read More »
Hai moitos anos que as clásicas bolas de pan desapareceron da meirande parte de Galicia (por non dicir de toda Galicia) porque hoxe en día o centeo (Secale cereale) xa non se cultiva nas nosas terras coma noutros tempos e, se algún pan se fai deste cereal sempre se mestura con trigo e non se
En Galicia O Trachurus trachurus L. , que é irmán do picturatus e do mediterraneus, ten unha grande cantidade de nomes que, ás veces, se refiren a subespecies, ou lugares de cria, ou tamaños. Por exemplo, a miudo chámanse “xurelas” ós xurelos grandes. Tamén, coma en castelán, se lle llama chicharro, pero o normal, aparte
Coido que hai algunhas cousas que se poden dicir do “Linguado” que en Galicia, en peixes brancos, á prancha (o de ración) ou en filetes, é un dos máis sonados con todo merecemento pola exquisitez e delicadeza do seu sabor. O primeiro é informar que se trata dun peixe extraño, cun proceso biolóxico raro que,
Os melindres son, normalmente, rosquillas moi pequenas ás que se lles da brillo e lucimento (ademais de acrece-lo seu sabor doce) con xarope, no ponto xusto que o reposteiro ou panadeiro saben. E non hai máis: améndoas, fariña, leite, con ovos ou sen eles, anís ou mel (en Silleda), etc. Dos melindres de sona, non
Da torta de Santiago, que axiña cumprirá dous séculos, se non os fixo xa (¡quén lla dera ós primeiros pelegríns!), podemos dici-lo fundamental: que leva a cantidade xusta de améndoa, que lle da ó interior esa cor marela torrada característica, e o seu sabor intenso. Despois xa se sabe: uns pensan que debería levar máis
Torta de Santiago (I.X.P.) Read More »
