O Cocido Galego é na nosa terra o prato do inverno por excelencia. É un prato sinxelamente maxistral. A crítica que se lle fai, sobor de todo por aqueles que non o cataron, é de que non se lle botan máis cousas porque non caben. Non viron o pote. Esto é o mesmo que criticar […]
Dende o invento da cerámica no Neolítico e Idade do Bronce, e o uso do torno para moldar, que se sitúa dous mil anos antes da nosa Era, a Humanidade puido cocer e, cando soubo facelo aplicándoo ós alimentos, naceron os “cocidos”, nome xenérico dun prato que existe en todo o mundo, feito de mil
Non hai moito tempo (agosto do 2002) vendeuse na lonxa de Ribeira un congro de trinta quilos de peso e dous metros e dezasete centímetros de lonxitude. Dende logo daba a medida legal que é de 58 centímetros. Como nota curiosa para cando pase o tempo, deixemos constancia de que se vendeu a 4,40 euros
O noso “bonito” (o Thunnus alalunga de Xosé Bonnaterre, sacerdote e naturalista francés) é o túnido de carne máis branca e celmosa de todos eles, e é unha das primeiras especies, en importancia, dentro da economía pesqueira galega, tendo en conta a pesca de altura ( en augas comunitarias, có atún e peixe espada, e
Bonito do Norte – Atún branco Read More »
En realidade, dicir “Pan de broa” é o mesmo que dicir “Pan de pan” porque “broa” deriva da verba céltica “bron”, que significa “pan”. A broa é o pan feito con fariña de millo, e abonda con dicir broa para sabermo-lo que é sen engadir “pan”. Outra cousa é cando para face-la broa se lle
O naturalista francés Don Xoan Bautista de Monet, Cabaleiro de Lamarck, autor da teoría transformista (eso de que “a función crea o órgano”, que despois se fixa pola herdanza) chamou á alongada Lura ou Chipirón dos mares galegos, “Loligo Vulgaris”. O de Loligo está xustificado porque era como se chamaba en latín. O de Vulgaris
O Caldo Galego é a máis importante ferramenta alimenticia, co pan e o leite, que mantiveron a Galicia ó longo dos séculos. As outras dúas comidas tradicionais, que foron e son o lacón con grelos e o cocido galego, estiveron presentes pero en datas especiais. Inda que corresponda ó século pasado, non hai tantos anos
A centola (Maja squinado) é coma unha araña lixeiramente ovoide, enorme, e de caparazón vermello, forte e calcáreo. Pola banda máis estreita, onde ten a boca, ten un par de pinzas fortes de tres artellos e, simetricamente, veñen outros catro pares de uñas artelladas. Tódolos apéndices están cheos de carne, así coma todo o corpo
– Porco, vente deitar que xa é tarde – dixo Foroneo. – Xa vou – contestou Porco. Foroneo foi Rei de Argos, e Porco era a súa muller. Cun pouco de imaxinación é moito máis doado falar da muller de Foroneo que do porco galego; que de calquera porco. Eu escomencei a escribir do noso
O “Chocolate á taza” noméase, tamén, “Chocolate para facer” que é o nome máis axeitado, porque non se comen crúas as rectangulares tabuletas de chocolate que teñen de medio a un kilo de peso, inda que o normal é que sexan de cuarto kilo. O chocolate para facer que hoxe temos non se parece en
