Os pementos de Padrón (Herbón), cos de Arnoia, son os máis afamados de Galicia. Estes pementos que se recollen en Santa María de Herbón, Padrón, e nas beiras do Ulla, son pequenos, verdes, remangados, nachos e de sabor exquisito. De cando en vez un deles sae picante e proe, deica o ponto de que non […]
Pementos de Herbón (Padrón) (D.O.P.) Read More »
A falar antropoloxicamente, os lacóns son os brazos dos porcos, ou sexa, as súas extremidades dianteiras, unha vez que pasan o proceso de curado. E como o lacón ten concedida a Indicación Xeográfica Protexida en toda Galicia, xa o Regulamento establece as particulares condicións de mantenza dos porcos, elaboración, curado, etc. que han te-los lacóns
Lacón gallego (I.X.P.) Read More »
A vieira (Pectem maximus) é un marisco, símbolo xacobeo por excelencia. Un pelengrín sen a súa vieira ben visible (ou, a lo menos, unha cualquera das súas valvas) é coma un xardín sen flores. Naturalmente, a vieira é un símbolo logo de comela, porque o seu saibo é esquisito. No apartadoiro de receitas poderán ler
O unto é a gordura ou graxa branca que cobre as tripas do intestino delgado do porco, e que se estende, se lle bota sal gorda, e despois se dobra facendo unha sorte de bola que se afuma e deixa enranzarse, adquirindo unha cor marela típica. O unto comercial, feito nos matadoiros, mantén a cor
Cando no verán o ceo se cobre de nubes chumbas que agoiran un treboeiro, denantes de chover as troitas tolean, e o caneiro non guinda lonxe os engades que utilice, porque os voraces peixes morden o anzó na mesma ourela onde el se atopa. Entón é cando un ten que lembra-la lei que fixa o
Cáseque en todas partes, hai en Galicia especialidades locais de lambetadas, artesanais na meirande parte dos casos, e esta Torta de Guitiriz é un exemplo, como a Torta das Rías Baixas, o Queique de Ordes, a máis elaborada Lagosta de Lomba de A Guarda (que leva xa améndoa moída), os biscoitos de Samos, os Roscones
A zamburiña (Chlamys varia) parécese, en pequeno, á vieira, aínda que poderíamos dicir que é dabondo mais pequena e nin sequera son da mesma familia, vivindo esta especie ata oitenta metros de profundidade. A súa cuncha podería ser o símbolo xacobeo dun cativo. Algúns din que o seu saibo é mellor que o da vieira.
A navalla, irmá do longueirón ten o nome científico de “Solen ensis“. Xa que logo, pertence á familia dos “Solénidos“. Tamén, algúns tratadistas chámanlle “Ensis ensis” pero tanto ten. En galego temos unha manchea de nomes da “navalla“, pouco semellantes uns ós outros. Para min o máis divertido é “carallete” que se corresponde co portugués
Tódolos días vinteún de decembro de tódolos anos, se celebra en Vilalba de Lugo a feira-festa do capón. As veces que fun aló vin que era costume vende-los e merca-los por parellas, e obedecín a que supuxen grata tradición. Dende logo, a cría destes capóns é milenaria. Podemos dicir que un capón é un polo
O Rodaballo (do que exemplares ceibes quedan poucos) é un peixe de carne branca, calcado, sen escamas, romboidal ou cáseque redondo, que vive dende a superficie ata os cen ou cento cincuenta metros de profundidade, e que pode ser pequeno (de ración) ou chegar deica o metro de lonxitude e máis dunha ducia de kilos
