O seu nome científico é Octopus vulgaris. O de Octopus refírese a que ten oito brazos arredor da boca. Todos estes brazos, grises coma o corpo e con manchas pardas son, en conxunto, máis longos que o seu corpo en forma de globo. O polbo non ten cuncha, e a súa lonxitude chega a sobardar […]
Non teño que dicirlles que a mazá é o froito da maceira. Xa o sabían. Tudo o que chaman a “cornixa cantábrica” é terra de maceiras. En Galicia e en Asturias a producción non industrializada de mazás é tradicional, porque non hai horta sen maceira. En Galicia atópanse dende a beiramar ata as terras medias,
Os pementos de Arnoia, co de Padrón, son os pementos galegos por excelencia. Todos eles son “capsicum annuum”, pero as variedades e os seus sabores son enteiramente distintos. Os pementos de Arnoia son dunha cor verde clara e grandeiros, de sorte que a súa vocación culinaria é diferente ós de Padrón. O seu sabor é
Pementos de Arnoia Read More »
O percebe é o Pollicipes cornucopia, nome que fai referenza ó dedo polgar ou furabolos. A uña bivalva, feita cadansúa de varias pezas é o extremo do dedo que se fixa ás rocas. O dedo é un pedúnculo carnoso protexido por unha pel moi forte. Seguro que se decatan de que a parte comestible do
Eu coido que dentro da familia das lagostas e espécimes parellos, o Santiaguiño, ó que nomean Scyllarus arctus é, para mín, o rei de todos eles, a pesares de non ter máis de dez centímetros de tamaño. Chegan a chamarlle llagosta, cigarra de mar, cigala, asegún as linguas, e vive nas rochas con fango ata
O nome científico do salmonete da pedra é Mullus surmuletus L., e convén estremalo do Mullus barbatus L. que é o salmonete de fango, aínda que vive nos fondos non só de fango senon tamén de pedras. Son coma irmáns cáseque xemelgos. Ambolosdous teñen unhas barbillas tactiles que detectan as presas, pero o da pedra
Salmonete da pedra Read More »
A Torta de Portomarín, da provincia de Lugo, é un bó postre, e senta moi ben nunha merenda acompañada dunha chiculatada. Descoñécense as orixes, pero se sabe que xa a facían no século dezaoito. É unha torta de paladar fino que, sobor dunha base de follado nun molde que ha ir ó forno, engádese a
Torta de Portomarín Read More »
Pódese dicir que a Torta de Mondoñedo ten de todo, ou pouco menos. Xa que logo, é de non doada feitura porque, asegún a altura á que estemos comendo nela, ten un sabor ou ten outro, porque ten unhas cousas ou ten outras. Coido que nesta variedade radica o seu meirande feitizo. Ademais da súa
Torta de Mondoñedo Read More »
O choco ( a Sepia officinalis L.) é un cefalópodo decápodo coma o calamar, pero máis gordecho. Ademáis de media ducia de parentes, ten oito brazos arrodeando a boca en pico, e dous tentáculos longos. Pode medir ata corenta centímetros de longo. Noutros tempos, cando había moitos chocos pequerrechos nas augas das praias, podíanse coller
A sardiña xa morreu e fórona soterrar, vintecinco palanquíns un crego e un sancristán. Co enterro da sardiña rematan as festas do Carnaval, antes da ríxida Cuaresma. As cancións de despedida son variadas, e a posta enriba foi elexida ó chou. Hoxe non teñen xa o propósito anticlerical que tiñan noutros tempos. É un día
